( 1 ) 5 - از امام كاظم ( ع ) كه فرمود : سزاوار است هر كه خدا را شناخته ، او را در رسانيدن روزيش به كندى منسوب ندارد و او را در حكم و قضايش متهم نداند . ( 2 ) 6 - از امام صادق ( ع ) كه فرمود : خدا عز و جل فرموده است : بندهء مؤمنم را به هيچ چيزى مصرف نكنم جز آنكه آن را خير او سازم ، بايد به قضايم راضى باشد و بر بلايم صبر كند و نعمتهايم را شكر كند تا بنويسم او را اى محمد از صديقان در نزد خودم . ( 3 ) 7 - از امام صادق ( ع ) كه فرمود : در آنچه خدا عز و جل به موسى بن عمران وحى كرد اين بود كه : اى موسى بن عمران ، من هيچ آفريده را نيافريدم كه نزد من محبوبتر باشد از بندهء مؤمنم ، به راستى من او را گرفتار مىكنم براى آنچه كه خير او است و عافيت مىدهم براى آنچه كه خير او است و آنچه براى او بد است از او دريغ مىدارم بازهم براى آنچه كه خير او است ، من داناترم بدان چه بندهء من بدان اصلاح مىشود ، بايد بر بلاى من صبر كند و به نعمت‌هاى من شكر كند و بايد راضى به قضاى من باشد تا او را در نزد خود در شمار صدّيقان نويسم وقتى به رضاى من كار كند و امر مرا اطاعت كنم . ( 4 ) 8 - از امام صادق ( ع ) فرمود :